در تقویمِ رسمی کشور ۳۰ مرداد روز بزرگداشتِ علامه مجلسی ثبت شده است، محمدباقر مجلسی (۱۰۳۷_ ۱۱۱۰ق) کوچکترین پسر علامه محمدتقی مجلسی(۱۰۷۰ق)از عالمانِ نامدارِ جهانِ اسلام ، تشیع و ایران در عهدصفوی (۹۰۵-۱۱۳۵ق) است، او در بین عالمان و دانشمندان، محققان و پژوهشگران و عموم مردم شناخته شده و تاثیر گذار است هرچند برخی با کمی کم لطفی و نا آشنایی درست به او انتقادهای تندی دارند. گروه اول او را با “مراه العقول فی شرح اخبار آل الرسول” و ملاذ الاخیار فی فهم  تهذیب الاخبار” می شناسند، عامه مردم در دهه های پیشین با “حلیه المتقین”  و سپس با

مرحوم مجلسی خيلی مظلوم واقع شدند و برخی از دانشگاهيان و مدّعيان فكر، متأسّفانه جایگاه ایشان را نمی‌شناسند، درحالی‌كه آنان كه اهلیّت و اعتقاد واقعی دارند، طرز فکرشان نسبت به ایشان متفاوت است.  از مرحوم حاج آقا نصرالله شاه آبادی شنیدم که می‌گفت: پدر ما -مرحوم آقای حاج شیخ محمد علی شاه آبادی- خیلی به مرحوم مجلسی معتقد بودند و من وقتی به اصفهان رفتم و برگشتم، گفتند: سر قبر مرحوم مجلسی رفتی؟ گفتم: خیر. گفتند: پس برای چه به اصفهان رفتی؟ ایشان خیلی اعجاب و احترام برای مرحوم مجلسی قائل بود.  آن‌هایی که اهل علم و عمل هستند با

ایشون فرموده بودند: من سه دور کل بحارلانوار را مطالعه کرده ام.  اوایلی که من در نیاوران امام جماعت شده بودم، خب منزل امیریه بود؛ پایین بود. آنقدر پول نداشتیم که ماشین بگیریم و بیایم و باید با اتوبوس می‌آمدیم. اتوبوس هم که وضعیتش اون روزگار معلوم بود از حیث اختلات و اینها.  آنقدر صبر می کردم که اتوبوس دو طبقه ای پیدا بشود و من بروم طبقه بالا که خلوته اونجا بشینم. می‌فرمودند من در همین مسیر که می‌رفتم یک دور تفسیر ابن ابی الحدید معتزلی به نهج‌البلاغه را کامل مطالعه کرد

به مناسبت ۲۷ رمضان ؛ سالروز ارتحال علامه مجلسی رضوان الله تعالی علیه مرحوم آیت الله شیخ لطف الله صافی گلپایگانی بیاناتی راجع علامه مجلسی دارند که تقدیم میشود: پس از عصر ائمّه عليهم‌السّلام، همواره حاملان حديث بودند که مي‌توانستند سره را از ناسره و بدعت را از سنّت تشخيص دهند و مردم را از گمراهي‌هايي که در نتيجه غور در فلسفه و گرايش به عرفان مصطلح و مکتب‌هاي الحادي مطرح مي‌گرديد نجات دهند و بالاخره تا اين اواخر، يعني عصر صفويّه – که در آن رسميت تشيّع تجديد گرديد- اعلان مي‌شد به واسطه عوامل خاصّي که بعد از سلطنت